آیا تتوها نشانه‌ای از مشکلات روانی هستند؟

معرفی مقاله و پژوهشگران

در این راستا، یکی از مقالات مهمی که این موضوع را به شکل علمی بررسی کرده است، مقاله‌ای به قلم کارولین مورتنسن PhD، مایکل تی فرنچ PhD و اندرو آر تیمینگ PhD است. این پژوهشگران در دانشگاه میامی و دانشگاه استرالیای غربی فعالیت می‌کنند و مقاله آن‌ها با عنوان Are tattoos associated with negative health-related outcomes and risky behaviors? در مجله معتبر International Journal of Dermatology منتشر شده است. هدف اصلی این مطالعه، بررسی دقیق ارتباط بین ویژگی‌های تتو، مشکلات سلامت روان، وضعیت سلامت کلی و رفتارهای پرخطر در بین بزرگسالان است.

روش مطالعه

محققین با استفاده از پلتفرم محبوبAmazon Mechanical Turk   در ژوئیه ۲۰۱۶، پرسشنامه‌ای آنلاین را به ۲۰۰۸ بزرگسال ساکن ایالات متحده ارائه کردند. این پرسشنامه شامل سوالاتی درباره داشتن تتو، تعداد تتوها، وضوح تتو (آیا قابل رویت است) و وجود تتوهای توهین‌آمیز بود. علاوه بر این، متغیرهای وابسته شامل وضعیت سلامت جسمانی (خودگزارش‌دهی شده)، سابقه تشخیص اختلالات روانی، مشکلات خواب و سه رفتار پرخطر (سیگار کشیدن، سابقه زندانی بودن، تعداد شریک جنسی در سال گذشته) بودند.

برای تحلیل داده‌ها از مدل‌های مختلف آماری از جمله رگرسیون خطی، مدل‌های پروبیت و رگرسیون باینومیال منفی استفاده شد، به طوری که تأثیر متغیرهای کنترلی مانند سن، جنسیت، نژاد، تحصیلات، درآمد و هویت جنسی نیز در تحلیل‌ها لحاظ گردید. به این ترتیب، رابطه مستقلی بین ویژگی‌های تتو و نتایج مختلف سلامت جسمانی و روانی ارزیابی شد.

یافته‌ها

نتایج مطالعه نشان داد که تقریباً ۳۲ درصد از پاسخ‌دهندگان دارای حداقل یک تتو بودند. افراد دارای تتو، نسبت به افراد بدون تتو، احتمال بیشتری داشت:

• سابقه تشخیص مشکلات روانی داشته باشند؛ به طوری که داشتن یک تتو ۵.۸ درصد، داشتن دو تتو ۹ درصد و داشتن چهار یا بیشتر تتو ۱۵.۴ درصد احتمال ابتلا به اختلالات روانی را افزایش می‌داد.

• در مشکلات خواب دچار مشکل باشند، به ویژه افراد با یکی یا چند تتوی قابل رویت.

• در رفتارهای پرخطر، مانند سیگار کشیدن، سابقه زندانی شدن و داشتن تعداد بیشتر شرکای جنسی در سال گذشته، بیشتر درگیر باشند.

ویژگی‌هایی مانند تعداد تتو، واضح بودن تتو و توهین‌آمیز بودن آن این خطرات را تشدید می‌کرد. مثلاً افراد با تتوی توهین‌آمیز، نسبت به دیگران ۲۸ درصد بیشتر احتمال داشت دچار اختلالات روانی باشند. همچنین، افراد با تتوی واضح، حدود ۱۳ درصد بیشتر خطر ابتلا به مشکلات روانی داشتند. در حوزه رفتارهای پرخطر نیز این الگو تکرار شد و ریسک افراد دارای چندین تتو برای این رفتارها به شکل قابل ملاحظه‌ای بالاتر بود.

در مقابل، هیچ ارتباط معناداری میان داشتن تتو و سلامت جسمانی خودگزارش‌شده یافت نشد که این موضوع نشان می‌دهد تتو به خودی خود نمی‌تواند مستقیماً باعث بیماری‌های جسمی شود، اما ممکن است نشانه‌ای از برخی مشکلات دیگر باشد.

محدودیت‌های تحقیق

این تحقیق محدودیت‌هایی نیز داشت که باید در تفسیر نتایج لحاظ شود. اول اینکه داده‌ها به صورت مقطعی و از طریق پرسشنامه آنلاین جمع‌آوری شده بودند، پس امکان تعیین رابطه علت و معلولی وجود ندارد. دوم، نمونه تنها شامل بزرگسالان ایالات متحده بود و نتایج ممکن است به فرهنگ‌ها و جوامع دیگر قابل تعمیم نباشد. همچنین، برخی ویژگی‌های روانشناختی مانند تمایل به ریسک‌پذیری، سطح خودارزشمندی و هوش که ممکن است هم بر تمایل به تتو زدن و هم بر رفتارهای پرخطر تأثیرگذار باشند، در این تحلیل وارد نشده‌اند. نکته دیگر اینکه احتمالاً افراد مبتلا به اختلالات روانی شدید کمتر در این گونه پرسشنامه‌های آنلاین شرکت کرده‌اند که ممکن است نتایج را تحت تأثیر قرار دهد.

جمع بندی

مطالعه مورتنسن و همکاران نشان می‌دهد که تتو زدن با وجود اینکه ارتباط مستقیم با سلامت جسمی ندارد، اما به طور معناداری با مشکلات سلامت روان و رفتارهای پرخطر در ارتباط است. افراد با تعداد بیشتر تتو، تتوی واضح یا توهین‌آمیز، بیشتر در معرض این خطرات قرار دارند. این یافته‌ها تأکیدی است بر اینکه تتوها ممکن است نشانه‌ای از چالش‌های روانی و اجتماعی باشند، نه خود عامل بیماری.

این مقاله اهمیت توجه بیشتر به جنبه‌های روانشناختی و اجتماعی تتو را در سیاست‌های سلامت عمومی و اقدامات پیشگیرانه روشن می‌کند و پیشنهاد می‌نماید که متخصصان سلامت روان، پزشکان و سیاستگذاران به این موضوع به عنوان یک علامت هشداردهنده توجه کنند.